ساختار شیمیایی و فیزیکی :

آکوامارین با نام لاتین Aquamarine از خانواده بریل و دارای ترکیب شیمیایی Be3Al2Si6O18 است. رنگ آکوامارین از آبی کمرنگ روشن تا سبز آبی مایل به آبی در تغییر است و رنگ‌های روشن آن متداول‌تر است. بریل با رنگ سبز روشن در صورت گرم شدن تا 750 درجه فارنهایت (400 درجه سانتی گراد) می‌تواند به آکوامارین تبدیل شود. از طریق عملیات حرارتی می‌توان رنگ‌های سبز موجود در آکوامارین را از بین برد. میزان سختی آکوامارین 7.5 تا 8 در مقیاس موس و وزن مخصوص آن 2.6 تا 2.8 است. ازنظر ظاهری به شکل منشوری و غالبا شش‌ضلعی و بدون زاویه هستند.

آکوامارین ها اغلب به‌عنوان یک سنگ بسیار شفاف شناخته می‌شوند. آکوامارین هایی با نقص قابل‌مشاهده به‌ندرت دیده می‌شوند. برخلاف زمرد، از دیگر اعضای خانواده بریل، آکوامارین ها دارای وضوح‌بالا، بدون شکستگی زیاد و مقرون‌به‌صرفه هستند. سنگ‌های با وضوح‌بالا و بدون شکستگی جذابیت زیادی دارند و در مواقع سایش آسیب کمتری می‌بینند.

   

روش نگهداری :

برای تمیز نگه داشتن این سنگ می توانید چند ساعت آن را در آب غوطه ور کنید یا اگر می خواهید سریعتر این سنگ را تمیز کنید ، از آب گرم و صابون استفاده کنید تا سموم را بشوید و سنگ قیمتی شما را پاک کند. اطمینان حاصل کنید که آبی که برای تمیز کردن استفاده می کنید خیلی گرم نباشد.

خواص درمانی :

▪︎ بهبود مشکلات جسمی

▪︎ به عنوان سنگ چاکرای گلو ، برای کمک به تسکین گلودرد ، تسکین غدد متورم و کمک به هر نوع مشکل تیروئیدی بسیار مفید است.

▪︎ موثر بر سیستم ایمنی بدن

▪︎ تنظیم کننده هورمون های داخل بدن 

▪︎ بهبود ریه و مجاری تنفسی و کمک درمان سرماخوردگی

▪︎ تقویت کبد طحال و تیروئید

   

تاریخچه :

تاریخچه سنگ آکوامارین به دوران مصر باستان و بعد از آن ، بیش از چهار هزار سال پیش برمی گردد. طبق افسانه ها ، پری هایی دریایی افسانه ای این سنگ آبی روشن را به عنوان یک گنج نگه داشته اند. از این افسانه و همچنین ظاهر این سنگ ، این باور ناشی می شود که  آکوامارین سنگ خوش شانسی ملوانان است. از آنجا که پری های دریایی به ماده معدنی آبی توجه زیادی داشتند ، از ملوانانی که از این سنگ استفاده می کردند، محافظت می کردند. این تاریخ افسانه ای تا به امروز بخشی ضروری از معنای این سنگ باقی مانده است.

شهرت بالای این سنگ در تمام دوران روم و یونان باستان ادامه داشته است. در آن زمان اعتقاد بر این بود که این سنگ آبی و شفاف سفرهای ایمن از طریق دریا و عبور ایمن دریانوردان را فراهم می کند. همچنین مشخص شد که به بهبود بیماری های دریایی کمک می کند. رومی ها از این سنگ برای تصفیه آب استفاده کردند و این کاربرد را یکی از دلایل معنی آکوامارین دانستند. برای استفاده هرچه بیشتر از قابلیت های تصفیه سازی سنگ آبی ، رومی های ثروتمند از آن جام می ساختند و در آن آب می نوشیدند. این ماهیگیران رومی اولین کسانی بودند که از سنگ قیمتی به عنوان aqua marinus یاد کردند که در لاتین به “آب دریا” ترجمه می شود.

از زمان‌های گذشته در مشرق زمین، آکوامارین به‌عنوان سنگ پاک و مقدس شناخته می‌شد و جهت پیشگویی از آن استفاده می‌کردند. یهودیان این سنگ را در معابد خود قرار می‌دادند و برای آن احترام زیادی قائل بودند. از همان زمان قدیم در اروپا، این باور وجود داشت که می‌توان از سنگ آکوامارین به‌عنوان پادزهری برای از بین بردن سموم استفاده کرد؛ بنابراین، استفاده از آن در بین خاندان سلطنتی به دلیل وجود مسمومیت، رایج بود. مصریان و عبریان نیز این سنگ را نماد شادی و جوانی ابدی می‌دانستند و بسیار آن را مورداحترام قرار می‌دادند.

   

معادن :

معادن آکوامارین مانند سایر کانی های خانواده خود در تمامی قاره ها یافت می شوند. ذخایر بااهمیت آن در برزیل، باهیا، جمهوری مالاگاسی، افغانستان، تانزانیا، پاکستان و روسیه هستند. در کوه های اورال روسیه و دیگر نقاط سیبری به وفور یافت می شود که بیشتر آنها همراه توپاز می باشند.

یکی از بزرگترین این معادن در معدن کاراکورام پاکستان می باشد. حضور آکوامارین در معادن ثانویه، همانند قلوه سنگهای جواهر گونه، بسیار نادر است. در برزیل این کانی همراه با کریزوبریل، توپاز سفید یا آبی و یا به صورت فلوه سنگ های کوچک در معادن ثانویه در شمال شرقی ایالت میناس جراس یافت می شود.

در ماداگاسکار حدود 50 معدن از آن وجود دارد. در ایران نیز در خراسان رضوی در گناباد و در حوالی مشهد از آن پیدا شده است و اکتشاف آن در دستور کار دبیرخانه مشهد شهر جهانی صنایع دستی گوهر سنگها قرار دارد.